Zapalenie otrzewnej u koni

Otrzewna jest to błona surowicza wyścielająca od wewnątrz ściany jamy brzusznej i miednicy małej (otrzewna ścienna). Pozostała część otrzewnej (otrzewna trzewna) pokrywa narządy zawarte w jamie brzusznej i miednicy małej. Błona ta oraz niewielka ilość płynu surowiczego przez nią produkowana umożliwia wzajemne przesuwanie się narządów jamy brzusznej przy zmianie pozycji ciała, oddychaniu, a także umożliwia ruchy perystaltyczne przewodu pokarmowego.

Do zapalenia otrzewnej dochodzi głównie poprzez ściany organów wewnętrznych (np. w wyniku perforacji przewodu pokarmowego i wydostania się flory bakteryjnej na zewnątrz) lub w wyniku ran pooperacyjnych (głównie w wyniku operacji w przebiegu chorób kolkowych). Inne przyczyny pooperacyjnego zapalenia otrzewnej to uszkodzenia narządów wewnętrznych (moczowodu, pęcherza moczowego, przewodu pokarmowego) oraz niespecyficzna reakcja organizmu na talk i krochmal używane do przesypywania rękawiczek chirurgicznych. Związki te mogą wywołać szczególną reakcje, objawiającą się przedłużonym porażeniem jelit, tkliwością powłok brzusznych oraz gorączką. W ciągu kilku tygodni następuje zwykle ustąpienie tej reakcji zapalnej i wyzdrowienie. Również w przypadku perforacji wrzodu żołądka może dojść do wydostania się treści przewodu pokarmowego do jamy otrzewnej, co w konsekwencji najczęściej doprowadza do powstania zapalenia. U koni dodatkową przyczyną zapalenia otrzewnej, rzadko spotykaną u innych gatunków zwierząt, jest migracja larw pasożytów w przebiegu ich cyklu rozwojowego.

U koni, w przeciwieństwie do ludzi i zwierząt towarzyszących, obserwuje się szczególną wrażliwość na zakażenie i postanie procesu chorobowego otrzewnej. Dodatkowym niebezpieczeństwem jest szczególna podatność tych zwierząt na endotoksyny bakteryjne, obficie wydzielane przez drobnoustroje podczas zakażenia. Nieleczone zapalenie otrzewnej z reguły prowadzi do śmierci. Rokowanie w przebiegu choroby jest zależne od wielkości uszkodzenia w obrębie jamy brzusznej, przy czym rozległe uszkodzenia przewodu pokarmowego są oporne na postępowanie terapeutyczne i najczęściej kończą się śmiercią. Samo wyleczenie ostrego zapalenia otrzewnej nie gwarantuje jeszcze pełnego zdrowia, bowiem jako konsekwencje tej choroby często pojawiają się zrosty otrzewnowe, które w dużym stopniu mogą utrudnić normalne funkcjonowanie zwierzęcia.

Objawy zapalenia otrzewnej zależą od zjadliwości czynnika etiologicznego i nasilenia zakażenia. We wczesnym stadium choroby obserwuje się różnego stopnia apatię, bóle morzyskowe, zwiększoną akcję serca, biegunkę oraz szybką utratę masy ciała. W ostrych przypadkach uogólnionego zapalenia otrzewnej stwierdza się tkliwość powłok brzusznych, wysoką gorączkę oraz zatrzymanie perystaltyki jelit.

Leczenie zapalenia otrzewnej jest trudne i długotrwałe. Pierwszy etap powinien być prowadzony w klinice dla koni, pod stałym nadzorem wykwalifikowanego personelu. W leczeniu stosuje się długotrwałą antybiotykoterapię o szerokim spektrum działania, leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, odpowiednie nawadnianie oraz płukanie jamy otrzewnowej.

Jeżeli pierwszy etap leczenia zostanie zakończony, zwierzę trafia pod opiekę właściciela. Aby nie dopuścić do nawrotu choroby, należy ściśle przestrzegać zasad postępowania z koniem zaleconych przez lekarza weterynarii. W zależności od stanu klinicznego, czas trwania antybiotykoterapii może wynosić od kilku tygodni do nawet kilku miesięcy. Istotny wpływ na długość okresu rekonwalescencji ma odpowiednia dieta. Część koni po przechorowaniu zapalenia otrzewnej nie może dostawać wysokoenergetycznej paszy treściwej, podczas gdy inne konie, u których wystąpiły zrosty otrzewnowe nie mogą otrzymywać dużych ilości pasz objętościowych. Należy zwracać szczególną uwagę na apetyt konia i częstotliwość defekacji gdyż zaburzenia w oddawaniu kału mogą być jednym z pierwszych objawów tworzenia się zrostów otrzewnowych.

Większość przypadków zapalenia otrzewnej jest niemożliwa do przewidzenia, a zapobieganie polega na właściwym postępowaniu w chirurgii jamy brzusznej i miednicy. Profilaktyka obejmuje również właściwy program przeciwpasożytniczy oraz zmniejszający ryzyko powstania wrzodów żołądka u koni. Więcej artykułów na stronie choroby koni 

Ziołolecznictwo cz.1

Historia ziołolecznictwa jest tak długa jak historia cywilizacji. Ta metoda leczenia cieszyła się dużym uznaniem u ludów starożytnych na całym świecie. Największy postęp w tej dziedzinie dokonał się w średniowieczu, przy wybitnym udziale zakonników. Przyczynili się do tego zwłaszcza benedyktyni, którzy latami przepisywali ocalałe podczas wojen i najazdów księgi autorów starożytnych. Uprawiali oni również zioła w wirydarzach, sporządzali maści, wyciągi, odwary i często byli jedynymi lekarzami, gdy grasowały choroby i zarazy.

Rośliny lecznicze zawierają w swoim składzie wiele rodzajów substancji czynnych, dzięki którym zawdzięczają swoje działanie. Najważniejsze z nich: alkaloidy, olejki eteryczne, flawonoidy, antocyjany, garbniki, glikozydy nasercowe, kumaryny, saponiny, śluzy, tłuszcze, pektyny oraz wiele innych.

Leczenie ziołami przeżywa obecnie prawdziwy renesans popularności, ponieważ okazuje się niezwykle skuteczne w zapobieganiu i przeciwdziałaniu chorobom oraz przywraca zdrową harmonię w organizmie. Jednak wraz z wieloma korzyściami płynącymi ze stosowania leków naturalnych, istnieją pewne zagrożenia wynikające z nieprawidłowego stosowania tych leków oraz ich nadużywania. Obecnie na rynku dostępnych jest szereg preparatów dla koni bazujących na składnikach naturalnych. Wiele z nich swoje odpowiedniki posiada w mieszankach ziołowych wywodzących się ze starych receptur dla ludzi, jednak bardzo często można spotkać mieszanki ziołowe przygotowywane specjalnie dla koni.

Pierwsze, główne zagrożenie pochodzi stąd, iż leki ziołowe nie zawsze są poddawane takim testom i oceną jak leki tradycyjne, które aby trafić do obrotu muszą przejść skomplikowany etap badań i rejestracji. Natomiast w przypadku leków ziołowych może się tak zdarzyć, iż gotowy produkt trafi do sklepów bez przejścia odpowiednich procedur dotyczących czystości, bezpieczeństwa i efektywności stosowania. Ziół dostępnych w sprzedaży wysyłkowej z nieznanej witryny internetowej, nigdy nie należy kupować, bo skutki tego mogą być wręcz tragiczne. W Kanadzie w kilku preparatach ziołowych produkcji chińskiej stwierdzono domieszki takich metali ciężkich, jak arsen, rtęć, kadm czy ołów. Również istotny problem dotyczy dawkowania tych preparatów, bowiem niektóre leki nie maja dawkowania opartego na badaniach klinicznych, co może w konsekwencji wpłynąć niekorzystnie na zdrowie konia. Najlepiej wszystkie produkty lecznicze stosować po konsultacji z lekarzem weterynarii, który zaleci odpowiednią dawkę i sposób podawania preparatu.

Nadmiar preparatów- wielokrotnie w przypadku leków ziołowych mamy do czynienia z jednoczesnym stosowaniem u koni różnych preparatów np.: w celu poprawy funkcjonowania stawów, zwiększenia odporności lub usprawnienia funkcji płuc. W konsekwencji takie zwierze dostaje około 25-30 różnych ziół, co uniemożliwia wystąpienie prawidłowej reakcji ze strony zwierzęcia. Dlatego, o wiele lepiej jest stosować samodzielnie jeden produkt o ściśle określonym działaniu, lub te, które można zastosować łącznie, ale tylko po konsultacji z osobą o odpowiednich kompetencjach, która uzna, że ich działanie wzajemnie się nie wyklucza.

Przedawkowanie- wśród ludzi powszechnie panuje błędny pogląd, iż wszystko, co „naturalne” jest bezpieczne i może być stosowane przez długi okres czasu i w dowolnej dawce. Natomiast długotrwałe stosowanie leków ziołowych, bez zalecanych przerw, może skutkować osłabieniem reakcji ze strony organizmu na dany preparat. Nawet w przypadkach chorób przewlekłych, które wymagają długotrwałego leczenia, stosowanie leków ziołowych powinno być przeplatane okresami przerwy w ich podawaniu. O ile producent nie zaleca inaczej, z reguły przyjmuje się, że po 2-3 miesięcznym stosowaniu leków ziołowych należy zrobić miesięczną przerwę, tak, aby organizm odpoczął. Również w przypadku ustąpienia choroby zaleca się stosowanie leków nie dłużej niż 2-3 tyg. po ustąpieniu objawów klinicznych.

Odrębnym problemem jest przedawkowanie leków. Zioła zawierają cenne substancje lecznicze, ale wymagają one precyzyjnego dawkowania. Przedawkowanie tych leków w najlepszym przypadku może doprowadzić do wystąpienia niekorzystnych objawów ze strony przewodu pokarmowego, a w skrajnych przypadkach doprowadzić do ciężkich powikłań zdrowotnych. Pamiętać jednak należy o tym, aby nie stosować ich według zasady "zioła są dobre na wszystko", lecz zgodnie ze wskazaniami. Dalsza część art znajduje się na stroni internetowej http://lecznie-koni.com.pl

Zdrowe żywienie koni cz.1

W ciągu ostatniego dziesięciolecia w żywieniu koni dokonały się dość istotne zmiany. Szeroko zakrojone badania dotyczące głównych składników pożywienia wykonywane były przez naukowców przez szereg lat, czego efektem była zmiana w konwencjonalnym żywieniu zwierząt. Zapewnienie odpowiedniej ilości dziennie niezbędnych produktów zaspokaja potrzeby żywieniowe zwierząt i jednocześnie zapobiega występowaniu wielu chorób. Poniżej przedstawiłem tylko niewielki fragment tego zagadnienia, skupiając się na wodzie, mikroelementach oraz prawidłowym żywieniu zwierząt rosnących, ciężarnych klaczy i konie w podeszłym wieku. Art. ze strony leczenie koni

Woda

Niewielu hodowców zwraca szczególną uwagę, na jakość wody, którą mają do dyspozycji konie. Również nie bez znaczenia jest sama temperatura wody; podczas zimy, gdy konie mają do dyspozycji wodę zimną oraz tę o temperaturze pokojowej, wybierają wodę zimną, lecz ilość wypijanej wody jest mała. Z kolei, gdy w poidłach mają wodę o temperaturze pokojowej, ilość spożywanej wody jest nieporównywalnie większa. Dlatego jako rozsądnym sposobem na zapewnienie zwierzętom odpowiedniego nawodnienia, jest stosowanie wody lekko ogrzanej. Ponieważ ustrój zwierzęcia nie może magazynować większej ilości wody, zachodzi konieczność stałego jej dostarczania dla zapewnienia prawidłowych procesów życiowych. Niedostateczna podaż wody doprowadza do szybkiego odwodnienia, co może spowodować groźne następstwa, takie jak: zaburzenia wodno-elektrolitowe oraz kolki.

Mikroelementy

Pierwiastki chemiczne występujące w bardzo małych ilościach w organizmach roślinnych i zwierzęcych. U ludzi zapotrzebowanie na te pierwiastki wynosi poniżej 100 mg na dobę. Niedobór lub nadmiar tych pierwiastków może prowadzić do zaburzeń fizjologicznych. Składniki mineralne są niezbędne w ustroju do celów budulcowych (szczególnie w tkance kostnej), wchodzą w skład: płynów ustrojowych, niektórych enzymów oraz związków wysokoenergetycznych. Wywierają również wpływ na regulację czynności narządowych i ogólnoustrojowych.

Chrom- pierwiastek ten jest jeszcze dość słabo poznany, lecz wiadomo, że jest on niezbędny do prawidłowego działania centrów aktywnych wielu enzymów. Chrom odgrywa decydującą rolę w zakresie kontroli stężenia cukru we krwi. Ściśle współpracuje on z hormonem trzustkowym – insuliną nad komórkowym przyswajaniem glukozy. Chrom pomaga insulinie transportować zawartą we krwi glukozę do komórek ciała. Tam glukoza jest spalana, w efekcie czego, dostarczana jest organizmowi energia. Przy niedoborze chromu dochodzi do insulinooporności, osłabieniu ulega także zdolność do wychwytu glukozy przez mięśnie. Dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na suplementację tego biopierwiastka, szczególnie u koni wyczynowych.

Molibden- Jest zaliczany do mikroelementów niezbędnych dla organizmu jednak nie wykazano ewidentnych skutków jego niedoboru u zwierząt. Molibden wchodzi w skład następujących wielu ważnych metaloenzymów biorących udział w metabolizmie białek, tłuszczów i puryn. Stanowi zasadniczą część enzymu odpowiedzialnego za wchłaniania żelaza. Największe stężenie molibdenu w organizmie zwierząt stwierdzono w wątrobie i nerkach, w tkance kostnej i zębach.

Żelazo- Większość żelaza tj. ok. 68 proc. wchodzi w skład hemoglobiny, czyli barwnika znajdującego się w krwinkach czerwonych i mioglobiny - białka znajdującego się w mięśniach. Żelazo jest również konieczne do prawidłowego funkcjonowania wielu układów enzymatycznych żywego organizmu oraz produkcji niektórych białek. Działanie ogólne żelaza charakteryzuje się pobudzaniem układu krwiotwórczego. Ponadto działa ono tonizująco, wzmagając sprawność całego organizmu. Organizm zwierzęcy również sam reguluje ilość wchłanianego żelaza w zależności od jego zapasów wewnątrzustrojowych. Gdy istnieje niedobór żelaza przyswajanie znacznie się zwiększa, a gdy zapasy są duże to wchłanianie ulega ograniczeniu. Jednak w przypadku, gdy zwierzęta przebywają w środowisku zanieczyszczonym metalami ciężkimi, mechanizmy regulujące wchłanianie żelaza zawodzą, czego konsekwencją może być kumulacja żelaza w wątrobie i pojawienie się objawów toksycznych.

witam

Witam na moim blogu dotyczącym leczenia i chorób koni. Postaram się tu opisać jak możemy pomóc naszym zwierzętom w momencie kiedy wizyta u weterynarza nie będzie wymagana. Zapraszam do lektury. Mogą Państwo również odwiedzić moją stronę internetową leczenie koni