Zdrowe żywienie koni cz.1

W ciągu ostatniego dziesięciolecia w żywieniu koni dokonały się dość istotne zmiany. Szeroko zakrojone badania dotyczące głównych składników pożywienia wykonywane były przez naukowców przez szereg lat, czego efektem była zmiana w konwencjonalnym żywieniu zwierząt. Zapewnienie odpowiedniej ilości dziennie niezbędnych produktów zaspokaja potrzeby żywieniowe zwierząt i jednocześnie zapobiega występowaniu wielu chorób. Poniżej przedstawiłem tylko niewielki fragment tego zagadnienia, skupiając się na wodzie, mikroelementach oraz prawidłowym żywieniu zwierząt rosnących, ciężarnych klaczy i konie w podeszłym wieku. Art. ze strony leczenie koni

Woda

Niewielu hodowców zwraca szczególną uwagę, na jakość wody, którą mają do dyspozycji konie. Również nie bez znaczenia jest sama temperatura wody; podczas zimy, gdy konie mają do dyspozycji wodę zimną oraz tę o temperaturze pokojowej, wybierają wodę zimną, lecz ilość wypijanej wody jest mała. Z kolei, gdy w poidłach mają wodę o temperaturze pokojowej, ilość spożywanej wody jest nieporównywalnie większa. Dlatego jako rozsądnym sposobem na zapewnienie zwierzętom odpowiedniego nawodnienia, jest stosowanie wody lekko ogrzanej. Ponieważ ustrój zwierzęcia nie może magazynować większej ilości wody, zachodzi konieczność stałego jej dostarczania dla zapewnienia prawidłowych procesów życiowych. Niedostateczna podaż wody doprowadza do szybkiego odwodnienia, co może spowodować groźne następstwa, takie jak: zaburzenia wodno-elektrolitowe oraz kolki.

Mikroelementy

Pierwiastki chemiczne występujące w bardzo małych ilościach w organizmach roślinnych i zwierzęcych. U ludzi zapotrzebowanie na te pierwiastki wynosi poniżej 100 mg na dobę. Niedobór lub nadmiar tych pierwiastków może prowadzić do zaburzeń fizjologicznych. Składniki mineralne są niezbędne w ustroju do celów budulcowych (szczególnie w tkance kostnej), wchodzą w skład: płynów ustrojowych, niektórych enzymów oraz związków wysokoenergetycznych. Wywierają również wpływ na regulację czynności narządowych i ogólnoustrojowych.

Chrom- pierwiastek ten jest jeszcze dość słabo poznany, lecz wiadomo, że jest on niezbędny do prawidłowego działania centrów aktywnych wielu enzymów. Chrom odgrywa decydującą rolę w zakresie kontroli stężenia cukru we krwi. Ściśle współpracuje on z hormonem trzustkowym – insuliną nad komórkowym przyswajaniem glukozy. Chrom pomaga insulinie transportować zawartą we krwi glukozę do komórek ciała. Tam glukoza jest spalana, w efekcie czego, dostarczana jest organizmowi energia. Przy niedoborze chromu dochodzi do insulinooporności, osłabieniu ulega także zdolność do wychwytu glukozy przez mięśnie. Dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na suplementację tego biopierwiastka, szczególnie u koni wyczynowych.

Molibden- Jest zaliczany do mikroelementów niezbędnych dla organizmu jednak nie wykazano ewidentnych skutków jego niedoboru u zwierząt. Molibden wchodzi w skład następujących wielu ważnych metaloenzymów biorących udział w metabolizmie białek, tłuszczów i puryn. Stanowi zasadniczą część enzymu odpowiedzialnego za wchłaniania żelaza. Największe stężenie molibdenu w organizmie zwierząt stwierdzono w wątrobie i nerkach, w tkance kostnej i zębach.

Żelazo- Większość żelaza tj. ok. 68 proc. wchodzi w skład hemoglobiny, czyli barwnika znajdującego się w krwinkach czerwonych i mioglobiny - białka znajdującego się w mięśniach. Żelazo jest również konieczne do prawidłowego funkcjonowania wielu układów enzymatycznych żywego organizmu oraz produkcji niektórych białek. Działanie ogólne żelaza charakteryzuje się pobudzaniem układu krwiotwórczego. Ponadto działa ono tonizująco, wzmagając sprawność całego organizmu. Organizm zwierzęcy również sam reguluje ilość wchłanianego żelaza w zależności od jego zapasów wewnątrzustrojowych. Gdy istnieje niedobór żelaza przyswajanie znacznie się zwiększa, a gdy zapasy są duże to wchłanianie ulega ograniczeniu. Jednak w przypadku, gdy zwierzęta przebywają w środowisku zanieczyszczonym metalami ciężkimi, mechanizmy regulujące wchłanianie żelaza zawodzą, czego konsekwencją może być kumulacja żelaza w wątrobie i pojawienie się objawów toksycznych.